Je bent niet moe. Je bent jezelf ergens kwijtgeraakt.
Onder de moeheid zit vaak geen leegte, maar iets wat nog geen taal heeft gekregen
Wanneer moeheid geen tekort aan slaap is, maar een signaal van binnenuit
Je kunt genoeg slapen en toch moe blijven. Alsof er iets in je leegloopt wat je niet kunt aanvullen met rust of een vrije dag.
Veel mensen noemen het vermoeidheid. Maar vaak is het iets anders. Je lichaam probeert iets te zeggen waar nog geen woorden voor zijn.
In mijn werk zie ik het dagelijks. Mensen die blijven doorgaan, positief proberen te denken, hun leven op orde houden en ondertussen steeds verder verwijderd raken van wat ze voelen.
Niet omdat ze niet willen voelen, maar omdat ze het nooit hebben geleerd.
Wanneer woorden ontbreken, gaat het lichaam spreken. Moeheid wordt dan geen gevolg van wat je doet, maar een signaal van wat er niet gevoeld, niet gezien of niet geleefd wordt.
Niet elke moeheid is hetzelfde.
Soms is je lichaam gewoon moe en vraagt het om rust. Soms is je hoofd overbelast door alles wat je probeert te begrijpen en te controleren. Soms draag je emoties die nooit echt ruimte hebben gekregen en die zich stil opstapelen.
Maar er is ook een diepere laag.
Een moeheid die niet weggaat na slapen. Die blijft, ook als alles aan de buitenkant klopt.
Dat is wat ik zielsmoeheid noem.
Het moment waarop je leeft, maar het niet meer echt voelt.
Zielsmoeheid, als je leeft maar het niet meer voelt
Soms begint herstel niet met antwoorden, maar met vertragen en weer kunnen voelen
Wanneer succes niet meer vult
Ik werkte met een ondernemer die alles had opgebouwd wat je van buitenaf succesvol zou noemen. Zijn bedrijf draaide goed, hij nam verantwoordelijkheid, bleef doorgaan. Maar van binnen was er leegte.
Als kind voelde hij zich niet gehoord en was er geen emotionele veiligheid, waardoor hij dat gemis ongemerkt meenam in alles wat hij deed.
Hij zocht vervulling in succes, in doorgaan, in bereiken. Maar wat hij eigenlijk zocht, had nooit woorden gekregen.
Zijn lichaam begon signalen te geven. Onrust, uitputting, een gevoel van leegte dat niet meer weg te duwen was.
Het ging zo ver dat hij het leven niet meer zag zitten.
Niet omdat hij niet wilde leven, maar omdat hij niet wist hoe hij moest voelen.
Dat is zielsmoeheid.
Niet de moeheid van het lichaam, maar de moeheid van een systeem dat te lang heeft overleefd zonder echt contact met zichzelf.
Wat ik vaak zie, is dat dit samenhangt met iets wat weinig wordt herkend. Een gebrek aan woorden voor wat er van binnen leeft.
Als je niet hebt geleerd om te benoemen wat je voelt, blijf je zoeken in je hoofd. Je gaat analyseren, verklaren, oplossen. Maar wat gevoeld wil worden, laat zich niet oplossen met denken.
En dat put uit.
Niet omdat je zwak bent, maar omdat je systeem geen andere taal heeft geleerd.
Herstel begint niet met harder je best doen
Je lichaam liegt niet, het fluistert alleen zachter dan je gewend bent te luisteren
Het begint niet met harder werken aan jezelf of nog meer proberen het goed te doen.
Het begint met vertragen. Met het kalmeren van je zenuwstelsel en het opnieuw leren herkennen van wat er in je lichaam gebeurt, zonder dat je het meteen hoeft te begrijpen.
Stap voor stap leerde hij voelen wat er in hem leefde. Niet groot, niet in één keer, maar precies in het tempo dat zijn systeem aankon.
Waar eerst leegte zat, kwam langzaam weer contact. Waar eerst geen woorden waren, ontstond taal.
En met die taal kwam ruimte.
Misschien ben je niet moe. Misschien ben je jezelf aan het terugvinden.
Voel je dat dit over jou gaat, maar kun je er nog geen woorden aan geven?
In mijn training Je lichaam liegt niet leer je stap voor stap weer luisteren naar de signalen van je lichaam. Niet vanuit moeten, maar vanuit rust en veiligheid.
Zodat je niet langer hoeft te zoeken in je hoofd naar antwoorden die eigenlijk in je lichaam liggen.
Je hoeft het niet alleen te doen. Je mag het weer leren voelen.
